Frantz

Reżyseria: Francois Ozon - znany z "8 Kobiet" (8 femmes), "Młoda i piękna" (Jeune et Jolie), Zona doskonała (Potiche).
W rolach głównych: Paula Beer, Pierre Niney, Ernst Stötzner, Marie Gruber, Johann von Bülow, Anton von Lucke.
Produkcja francusko-niemiecka.
                                                              *****

Małe miasteczko po pierwszej wojnie światowej. Młoda Anna opłakuje swojego narzeczonego Frantza, który poległ we Francji. Pewnego dnia spotyka przy grobie ukochanego młodego Francuza. Adrien składa również kwiaty na grobie, opowiada Annie, że znał Frantza. Adrien zostaje ciepło przyjęty przez Annę i jej rodzinę. Anna odnajduje  w przybyszu z Paryża, miasta uwielbianego przez Frantza i przez nią samą, dawne uczucia - spotkania z Adrien sprawiają jej przyjemność i ulgę. Rozmowa w języku francuskim przenosi ja w przeszłość do ukochanego Frantza.

 

Marie Gruber i Ernst Stötzner


 

Paula Beer


Polecam ten pieknie wyrezyserowany i zagrany film. *****

 

Café Society

                                    

                                                             Smietanka towarzyska

Premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes 11 maja 2016 r. poza konkurencją. W USA film wystartował w lipcu, a w Niemczech będzie wyświetlany dopiero od 10 listopada. Ja obejrzałam go w Warszawie w Kinotece w Pałacu Kultury i Nauki w małej salce kina studyjnego.

Scenariusz i reżyseria: Woody Allen. W rolach głównych występują:

Jesse Eisenberb (Bobby), Kristen Stewart (Vonnie), Blake Lively (Veronica), Jeannie Berlin, Steve Carell, Parker Posey, Corey Stoll, Ken Stott, Anna Camp, Paul Schneider, Sheryl Lee.

Jest to typowa Woody Allenowska komedia, pełna filozofii i zapytań o sens życia i śmierci, religię, sens miłości i wierności w małżeństwie, pytan o zdradę i niewierność. Muzyka jazzowa szemrze w tle, atmosfera i stroje lat trzydziestych przyciągają oko – chwilami jest to monotonne, ale film trzeba zobaczyć, jeśli się ceni reżysera i ogląda jego filmy. ***

Bobby jest synem nowojorskiego, żydowskiego jubilera - akcja dzieje się w latach trzydziestych – niebardzo chce kontynuować interes rodzinny, postanawia spróbować losu i szczęścia w Los Angeles w Hollywood. Jego wpływowy wuj Phil pracuje w agencji castingowej i powoli wprowadza siostrzeńca w biznes. Phil jest żonaty, jednak prowadzi potajemny związek ze swoją sekretarką Vonnie, którą prosi, by pokazała Bobby’emu miasto. Bobby zakochuje się w Vonnie, która z czasem odwzajemnia uczucia. Jednak gdy Phil decyduje się wreszcie na rozwód z żoną, Vonnie postanawia pozostać u jego boku i porzucić Bobby’ego. Bobby jest rozczarowany i powraca do Nowgo Jorku. Zaczyna pracować w nocnym klubie swojego brata Bena, ktory jest gangsterem. Klub staje się miejscem spotkań śmietanki towarzyskiej – prosperuje znakomicie. Niebawem poznaje Veronikę, zakochuje się i zakłada rodzinę – Veronika oczekuje dziecka.

Pewnego dnia do Nowego Jorku przyjeżdża Phil z Vonnie i postanawiają odwiedzić nocny klub Bobby’ego. Vonnie chce poznać miasto.  Bobby udaje się z nią na spacer. Oboje stwierdzają, że nadal się kochają, że miłość nie przeminęła.

Brat Ben ma kłopoty, poszukuje go policja, zostaje aresztowany, oskarżony o morderstwo i stracony na krześle elektrycznym. Bobby przejmuje nocny klub, mocno obciążony skandalami brata, co przyczynia się do jeszcze większej prosperity.

Jessy Eisenberg (Bobby) i Kristen Stewart (Vonnie)

11 minut

Produkcja polsko-irlandzka, thriller.

Film otrzymał wyróżnienie specjalne Jury Młodych na Festiwalu w Wenecji, Agnieszka Glińska dostała nagrodę za monataż na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni, a Paweł Mykietyn na tymże Festiwalu – za muzykę. Film wyróżniono w Gdyni również za oryginalność koncepcji artystycznej (Nagroda Specjalna).

Reżyseria i scenariusz: Jerzy Skolimowski (ur. 1936r.) – na Festiwalu w Wenecji w tym roku otrzymał Złotego Lwa za całokształt pracy filmowej.

A mnie się ten gniot – z przeproszeniem - w ogóle nie podobał.

Miał to być film o zazdrości, zdradzie i przeznaczeniu, miał być kandydatem do Oscara – nastawiłam się na wielkie dzieło, a tu takie nie wiadomo co: pomieszanie z poplątaniem. Niby ambitne, ale tak zmontowane (nagroda za montaż), że bez przeczytania streszczenia przed filmem, trudno byłoby się domyślić, o co chodzi.

Skolimowski targnął się na przedstawienie kilku losów niepowiązanych ze sobą ludzi (temat banalny), aby po 75 minutach tortur na widzu powiązać je w jeden końcowy crash. Poprzeplatał jakimiś dziwnymi przypuszeniami i znakami na niebie – ciągle przelatywał denerwujący samolot nad ziemią – gdzieś tam pacnęła jakaś plama z farb na obrazie jakiegoś malarza nad Wisłą, rzekomo mająca mieć związek z plamą pikselową na monitorze u kogoś w biurze – jednym słowem: świat dygitalny kompletnie poplątany albo może zaświaty dają dekadenckiej ludzkości jakieś fatalne znaki. Nie wiadomo. Ja w takie bzdury nie wierzę, i już. Skolimowski chciał coś powiedzieć, ale ten przekaz jest tak niejasny i denerwujący, że z ulgą każdy widz doczekał się nareszcie finału fimu – a raczej końca nerwowych tortur - i mógł wyjść na świeże powietrze i odetchnąć.

Nie thriller, a psychiczna katorga!

W rolach głównych: Richard Dormer, gra reżysera uwodzącego aktorkę, rozmawia z nią cały czas po angielsku;

Paulina Chapko, gra uwodzoną przez reżysera aktorkę (powabna i śliczna);

Andrzej Chyra, gra sprzedawcę hod-dogów, którego nieuzasadnienie - ni stad, ni zowąd - opluwa dziewczyna;

Wojciech Mecwaldowski - gra zazdrosnego męża ślicznej aktorki, snuje się przez cały film po korytarzach hotelowych, z rozbitym okiem, targany niebywałą zazdrością, wpływa na widza denerwująco;

Agata Buzek i Piotr Głowacki grają parę alpinistów, którzy oglądają pornusa i siedzą cały czas w łóżku, nagle wlatuje im gołąbek, tłucze się lustro;

Dawid Ogrodnik - zwariowany kurier przesypiający się ze znudzoną żoną biznesmena;

Mateusz Kościukiewicz – chłopak dziewczyny z psem;

Ifi Ude – dziewczyna z psem Bufonem;

Jan Nowicki – malarz, któremu na obraz chlapie się przypadkowa plama mająca rzekomo coś wspólnego ze znakami (z zaświatów?) na niebie i pikselami na monitorze;

Anna Maria Buczek – lekarka śpiesząca na pomoc ciężarnej kobiecie;

Marta Dąbrowska, Elżbieta Jodłowska, Magdalena Mirek, Katarzyna Michalska – grają głodne zakonnice kupujące hot-dogi.

rezyser z aktorka

Alpinisci w lozku



Kurier

Zazdrosny maz miotajacy sie po hotelu

Nie zniechęcam nikogo do obejrzenia tego filmu, natomiast proponuję przygotować się do niego – wtedy będzie strawniejszy i bardziej zrozumiały, i wytrwacie do końca. Należy przeczytać wywiad ze Skolimowskim, poznać jego intencje w filmie, spróbować zrozumieć jego przekaz – wtedy być może uznacie ten film za wielki, a na pewno za bardzo oryginalny.