To dwudziesty film hiszpańskiego mistrza Pedro Almodóvara, który uważam za
najlepszy – bardzo mi się podobał.
Główną bohaterkę
grają dwie aktorki – Julietę w młodości gra Adriana Ugarte, w latach późniejszych rolę odtwarza Emma Suárez.
*****
Dla kochającej matki nie ma chyba gorszej
rzeczy, niż jak bez wytłumaczenia dorastające dziecko opuszcza dom bez podania
adresu i jakiejkolwiek wiadomości. I to na całe długie 18 lat. Zakłada rodzinę,
ma troje dzieci..., i ani słowa do kochającej ją matki.
Antía ma 18 lat,
jak wyjeżdża na wakacje na trzy miesiące w celu wyciszenia duszy. I nigdy już
nie powróci do rodzinnego domu.
Czy zaginięcie i
utonięcie ojca w czasie sztormu na morzu może być powodem buntu młodej
nastolatki? Ojciec-rybak co prawda
posprzeczał się trochę z matką i wypłynął w morze przy pogarszającej się
pogodzie, ale czyż można obwiniać matkę za jego własną decyzję, i z tego powodu
uciekać z domu? Zostawić bolejącą po śmierci męża i nie odezwać się ani słowem
przez osiemnaście lat? Nie wiadomo czy można. Moim zdaniem nie wolno, lecz
Antía myśli inaczej. Matka poszukuje
jej, ale nie trafia na żaden ślad. Dopiero całkiem przypadkowo po spotkaniu
z dawną przyjaciółką córki dowiaduje się, że Antía ma rodzinę i troje dzieci. Jednak
dalej nie wie, gdzie mieszka.
Pewnego dnia
przychodzi na dawny adres madrycki list ze Szwajcarii – Antía pisze, że żałuje
swojego długiego milczenia. Pisze, że dopiero po śmierci synka, który utonął, zrozumiała, jaki ból zadała matce.
Matka wyrusza w
podróż do Szwajcarii.
